Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Φυλακισμένη των σκιών___Ελένη


 
Η νύχτα έφερε σκοτάδι,
μαύρη δαντέλα κέντησε στου φεγγαριού την όψη.
Tο φως έπεσε χλωμό,στο σκοτεινό σπίτι
οι σκιές απλώνονται,το περικυκλώνουν,το αγκαλιάζουν.
Σταχτύ με μαύρο το ένδυμα του φόβου,
ψιλόλιγνες φιγούρες,δάχτυλα μακρυά,
μάτια κενά,σκιασμένα από θάνατο.
Υπαρκτές οι σκιές,στους τοίχους,
στα παράθυρα,στα δέντρα του κήπου,
στο υγρό,από την νυχτερινή υγρασία,χορτάρι
γλυστρούν,έρχονται,πλησιάζουν,σε πλησιάζουν,
νοιώθεις να σε αγγίζει το ανύπαρκτο
κι η ανατριχίλα σε διαπερνά βαθειά ως το κόκκαλο.
Όπου κι αν κοιτάξεις στον κύκλο γύρω σου,
τη ματιά σου σκιάζουν σα πέπλα που ανεμίζουν
οι σκιές,σκορπίζοντάς σε φόβο.
Στις φλέβες κυλά το αίμα γοργά,
οι χτύποι της καρδιάς γίνονται
δυνατοί ήχοι τυμπάνων πολέμου,
ανατριχιάζει το είναι σου.
Γύρω σου σκηνικό τρόμου.
Ο θάνατος αδυσώπητος,
σκιάζει τα ονειρά σου
με κάθε μορφή,σε κάθε στιγμή.
Το σκοτεινό σπίτι στοιχειώνει τη ζωή σου.
Ανελέητα,δεν μπορείς να ξεφύγεις
είσαι φυλακισμένη των σκιών,
σκιά γίνεσαι κι εσύ,
σε τραβά το χώμα μέσα του
σαπίζεις,σκουλικιάζεις,γίνεσαι ένα με το χώμα
γίνεσαι…υγρό χώμα…
δε γίνεσαι τίποτε,είσαι ένα τίποτε,
μία σκιά,η σκιά του εαυτού σου.
Το σκοτεινό σπίτι είσαι εσύ,
σκιές είναι οι σκέψεις σου που μεγαλώνουν
βαθειά στην ψυχή σου γίνονται γίγαντες,
την κατατρώνε δε μπορείς να ξεφύγεις.
Aτέρμων κύκλος.
Η ζωή γίνεται θάνατος κι ο θάνατος ζωή.
Κι εσύ μία σκιά που σβήνει στο φως της μέρας
χάνεσαι στον αέρα,καπνός από τσιγάρο
διαλύεσαι…ρουφώντας σε ο χρόνος.
 
Φυλακισμένη των σκιών___Ελένη Ιωάννου
 
 
 
 

 

Νίκος Εγγονόπουλος___Τα κλειδοκύμβαλα της σιωπής



















Νίκος Εγγονόπουλος___Τα κλειδοκύμβαλα της σιωπής

«… πολύ σιωπηλά είναι όλα, κι η σιωπή είναι
καλή μονάχα σαν κλείνει μέσα της χαρά.
Αλλιώς τη φοβάμαι…» Λη

τα σπέρματα
των λυκανθρώπων
κουράζουν
τα πηδάλια
του ορίζοντος
ριχτούν
αναμμένες φλογέρες
μέσα
στα ματωμένα φουστάνια
που κρέμονται

στα πυκνά κλαριά
των δέντρων
πνίγουν κοράκια
μεσ’ στους καθρέφτες
ζητούν
τη δικαιοσύνη
και τον οίκτο
των
παιδιών

εγώ
όμως
βάζω κόκκινα λουλούδια
μεσ’ στα μαλλιά της
ορθώνομαι
ολόγυμνος
μέσα σε κήπους
πορφυρούς
χάνομαι
μέσα σε
σκοτεινές σπηλιές
που κρυφτούν
βαθιά
ραφτομηχανές
και ψάρια
κίτρινα
που μιλούν
σα λουλούδια

κι ίσως
εγώ να είμαι πια
αυτός ο λυκάνθρωπος

των αστραπών
αυτός που λεν
σα βραδιάζει
ο «άνθρωπος παρένθεσις»
μες στις φυσούνες
της πλεκτάνης
στα
σάβανα
της πορείας
εν ώρα
νυκτός
όταν
πεθαίνει
ένα πουλί
σα θειαφοκέρι

κι έτσι πέφτουν
σταλαματιά, σταλαματιά
στους κρόταφους
των απεγνωσμένων
κλειδοκυμβάλων
τα ζευγάρια
των απογοητευμένων
κι ένα
βαρύ σύννεφο
από μακριά
ξανθά μαλλιά
με μάτια φαιά
πετάει αθόρυβα
μες σε
στενόμακρα υπόγεια
οπ’ ανθούν μόνο
λιμάνια

και
γυπαετοί

κι είναι η σιωπή
φωτιά
μιαν ανεμόσκαλα
που τοποθετούν
προσεκτικά
στα χείλια
κι ένα άσπρο
άλογο
που είναι
ένα δέντρο
κοντά στη θάλασσα
κι ένα κόκκινο
άλογο
σαν
σημαία

και τρέχω
πάνω στα νερά
ακούραστα
με το λυρικό
ποδήλατο
με την περικεφαλαία
της αγάπης

κι όταν φτάσω
στο τελευταίο
σκαλί
της σκοτεινής
αυτής σκάλας

κι ανοίξω
την πόρτα
του δωματίου
τότες μόνο αντιλαμβάνομαι
πως το δωμάτιο
ήταν
είναι
ένας μεγάλος κήπος
γιομάτος μουσική
και
ζωγραφιές

ένα δωμάτιο
γεμάτο σεντόνια
ριχμένα
μέσα στον κήπο

σεντόνια
π’ άλλα ανεμίζανε
σα σημαίες
κι ωσάν
υελοπίνακες
κι άλλα ήτανε
ριχμένα κάτω
σαν καθρέφτες
κι άλλα
μιλούσαν
λέξεις άναρθρες
σαν καπνοδόχες
κι άλλα στρωμένα
σε κρεβάτια
σαν κομήτες

άλλα έμοιαζαν
κανάτια
άλλα ήτανε
σαν προβοσκίδες
κι άλλα
έντυναν
με δροσιά
και τραγικές κραυγές
γυναίκες ολόγυμνες
κι ωραίες

έτσι
που πρέπει
ίσως ναν κι ανάγκη απόλυτη
να παραβάλω
την όλη
κατάσταση
μ’ ένα γυαλί
που όταν
βάζεις
το μάτι
βλέπεις
ένα βαθύ
πηγάδι
και στο
βάθος
ένα
πουλί

Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων


















21 Μαρτίου___Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος
Κι εσύ λευκέ άνθρωπε
Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι
Και αποκαλείς εμένα έγχρωμο;

Το ποίημα αυτό προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο ποίημα του 2006.Το έγραψε ένα παιδί από την Αφρική.

Η 21η Μαρτίου καθιερώθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών
το 1996, ως η Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων,
σε ανάμνηση ενός τραγικού συμβάντος, που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Στις 21 Μαρτίου του 1960 η αστυνομία της ρατσιστικής Νοτίου Αφρικής πυροβόλησε εν ψυχρώ κατά διαδήλωσης φοιτητών στην πόλη Σάρπβιλ, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 70 άνθρωποι.Οι νεαροί διαδηλωτές διαμαρτύρονταν ειρηνικά κατά των νόμων του Απαρτχάιντ, που είχε επιβάλλει το καθεστώς της λευκής μειοψηφίας στη χώρα, εφαρμόζοντας τη θεωρία της ανισότητας ανάμεσα στις φυλές.
Ο ΟΗΕ μάς καλεί αυτή τη μέρα να ενώσουμε τις φωνές μας για τα θύματα του ρατσισμού, των φυλετικών διακρίσεων, της ξενοφοβίας και της μισαλλοδοξίας.

Γιατί μπορεί να μην είμαστε ίδιοι,αλλά όλοι είμαστε ίσοι,έχοντας τα ίδια δικαιώματα,τις ίδιες ευκαιρίες στη ζωή,τον ίδιο ουρανό,την γη για σπίτι,μία μάνα,ένα πατέρα,κυλά κόκκινο αίμα στις φλέβες,είμαστε άνθρωποι,έχουμε νου και αισθήματα,ας μην αφήνουμε τις φυλετικές διακρίσεις να υπάρχουν και να καθοδηγούν στον όλεθρο την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

___Ελένη Ιωάννου.

ΠΡΩΤΟΕΛΛΑΔΙΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ 2000 π.Χ.___ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ

                                    
 
                                                             Νίκος Δήμου___Ποιήματα
 
ΠΡΩΤΟΕΛΛΑΔΙΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ 2000 π.Χ.

Μπαίνοντας τα πουλιά.
Εκκωφαντικά κάτω από το τσίγκινο στέγαστρο.
 
Αναδύονται
πέτρινα τετράγωνα σιωπής.
Μέσα νεκροί γυμνοί, ανυπεράσπιστοι
στο κρώξιμο των πουλιών.
Κόκαλα παλαιά, σαν να φυτρώσαν
από το χώμα. Που κρυώνουν
στη στάση του εμβρύου.
Φοβερή αγωγιμότης του κενού.
Όλα αντηχούν
στο άδειο κρανίο.
Τέσσερις χιλιάδες χρόνια νεκροί και συνεχίζουν.
Ολομόναχοι, γυμνοί, συνεχίζουν
- μισοί χώμα
μισοί πουλιά –
μέσα στον χρόνο.
 

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ «Οι μακροχρόνιες κρίσεις δίνουν μεγάλη εξουσία στην ελπίδα»

Στο Ιδρυμα Ωνάση το περίφημο αρχείο Καβάφη

                                            Στο Ιδρυμα Ωνάση το περίφημο αρχείο Καβάφη

Τάσος Λειβαδίτης___Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος

 
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.