Έντουαρντ Μουνκ, 3 αυτοπορταίτα/Edvard Munch 3 selfportraits
Αυτοπορτρέτο σε πρώτο πρόσωπο (1930) Δεν βλέπω όπως έβλεπα. Το φως μπαίνει στα μάτια μου σαν ξένο σώμα, σαν να προσπαθεί να χαράξει πάνω στον αμφιβληστροειδή μου μια αλήθεια που δεν θέλω να παραδεχτώ. Κι όμως, σήμερα στάθηκα μπροστά στην κάμερα. Όχι για να με θαυμάσω — αυτό το προνόμιο το άφησα πίσω μου εδώ και χρόνια — αλλά για να βεβαιωθώ ότι ακόμη υπάρχω. Η μηχανή με κοιτάζει χωρίς έλεος. Δεν ξέρει από συμπόνια, δεν ξέρει από φόβο. Το μάτι της είναι καθαρό, άκαμπτο, αδιάφορο. Κι εγώ, για πρώτη φορά, αφήνω κάποιον — κάτι — να με δει έτσι. Με το βλέμμα θολό, με το πρόσωπο κουρασμένο, με την αγωνία να φωλιάζει κάτω από το δέρμα. Σηκώνω το κεφάλι και νιώθω το βάρος των χρόνων. Το χέρι μου τρέμει λίγο, όχι από δισταγμό, αλλά από την αίσθηση ότι ίσως αυτή η εικόνα να είναι από τις τελευταίες που θα δω καθαρά. Πατάω το κουμπί. Ένα κλικ. Ένας μικρός ήχος που μοιάζει με σφράγισμα. Σαν να κλείνει μια πόρτα πίσω μου. Δεν θέλω να ωραιοποιήσω τίποτα. Η ζωή δεν ωραιοποιεί. Η κάμερα δεν ωραι...
