Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013


"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα
ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι,
να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα,
να βλέπει μια ωραία εικόνα
και αν είναι δυνατόν,
να διατυπώνει μερικές ιδέες.
Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα
του καλού και την τάση προς αυτό..."___ Γκαίτε

Johann Wolfgang von Goethe ( 1749-1832 , Γερμανός ποιητής & φιλόσοφος)
Βόλφγκανγκ ΓκαίτεΥπήρξε ένας από τους γίγαντες του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου πνεύματος. Διακρίθηκε ως ποιητής, συγγραφέας, δραματουργός, φιλόσοφος, ζωγράφος, θεολόγος, επιστήμονας και πολιτικός. Απέκτησε την παγκόσμια φήμη σε ηλικία 25 ετών με τη δημοσίευση του μυθιστορήματος "Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου". Το magnus opus είναι ο "Φάουστ", έργο πάνω στο οποίο δούλεψε για 60 χρόνια.
Άλλα έργα του "Ο Γκαιτς φον Μπερλίχινγκεν με το σιδερένιο χέρι", "Ταξίδι στην Ιταλία", τα δράματα "Ιφιγένεια εν ταύροις", "Έγκμοντ", το έπος "Ερμάνος και Δωροθέα", "Τα χρόνια μαθητείας του Βίλχελμ Μάιστερ", η υπέροχη αυτοβιογραφία του με τίτλο "Ποίηση και Αλήθεια". Ήταν ο εμπνευστής της ιδέας της Weltliteratur (παγκόσμια λογοτεχνία) δείχνοντας μεγάλο ενδιαφέρον για τις λογοτεχνίες των άλλων δυτικών χωρών καθώς και της Αραβικής, της Περσικής και της Αρχαιοελληνικής. Ήταν από τους πρωταγωνιστές της κίνησης "Κλασικισμός της Βαϊμάρης".
Πρέπει να επισημάνουμε ότι από αυτόν κυρίως ξεκίνησε το διαρκές "κόλλημα" της Γερμανικής κουλτούρας με τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό Ο ίδιος ήθελε να τον θυμούνται περισσότερο για τη συμβολή του στην Οπτική (θεωρία χρωμάτων κλπ)!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΝΩΜΙΚΑ ΤΟΥ ΓΚΑΙΤΕ ΣΤΟ ΓΝΩΜΙΚΟΛΟΓΙΚΟΝ

Μπέρτολτ Μπρεχτ ποιήματα για την αγάπη

Μπέρτολτ Μπρεχτ ποιήματα για την αγάπη
 

 

 

 
   Αυτός που αγαπώ
μου είπε ότι με χρειάζεται.
Γι΄ αυτό, προσέχω τον εαυτό μου
βαδίζω με προφύλαξη
και φοβάμαι κάθε στάλα βροχής

μηδά και με σκοτώσει...
 
Αυτός που αγαπώ___Μπέρτολτ Μπρεχτ
 
 
Αδυναμίες 
Καμία δεν είχες
Εγώ είχα μια:
 Aγάπησα
 

Αδυναμίες___Μπέρτολτ Μπρεχτ

 

 

 
 
Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ,

όπως εκείνο το δείλι που σε άφησα
με κατάπιε το βαθυγάλαζο δάσος,
ψυχή μου,
που πάνω του, στα δυτικά,
κρέμονταν κιόλας
χλωμά τα άστρα.

Γέλασα αρκετά,
καρδιά μου,
γιατί συγκρούστηκα παίζοντας
με το σκυθρωπό πεπρωμένο
την ίδια ώρα
μέσα στο γαλανό δείλι του δάσους
αργοσβήναν κιόλας πίσω μου τα πρόσωπα.
Εκείνο το μοναδικό σούρουπο

όλα ήταν τόσο γλυκά
όσο δεν ήταν ποτέ ξανά να γίνουν
αλλά αυτό που μου απόμεινε είναι
μόνο πουλιά μεγάλα
που το δείλι
πετούν πεινασμένα στο
σκοτεινιασμένο ουρανό.
 
Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ___Μπέρτολτ Μπέχτ