Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Πέρσι Σέλλεϋ___Από τον Προμηθέα Λυόμενο

Πέρσι Σέλλευ

Από τον Προμηθέα Λυόμενο

        
Προμηθέας Λυόμενος (απόσπασμα)
Συγγραφέας: Πέρσι Σέλλεϋ
Μεταφραστής: Λορέντζος Μαβίλης
 

ΠΡΟΜ.
Μονάρχη τῶν Θεῶν καὶ τῶν Δαιμόνων καὶ ὅλων
τῶν Πνευμάτων, ἐξὸν ἑνός, τῶν πυκνομένων
στοὺς λαμπροὺς αὐτοὺς κόσμους ποῦ κλωθογυρίζουν
καὶ ποῦ ἐσὺ κ' ἐγώ, μόνοι ἀπ' ὅσα ζοῦν, θωρᾶμε
μὲ μάτια ἀκοίμητα! τὴ Γῆ κοίταξε τούτη
πῶς ὅλη μυρμηγκιάζει ἀπὸ δικούς σου σκλάβους,
ποῦ μετάνοιές τους, δέησες καὶ δοξολογίες,
καμάτους καὶ καρδιῶν ραϊσμένων ἑκατόμβες
ἀνταμείβεις μὲ φόβο, μ' αὐτοκαταφρόνια,
μ' ἐλπίδες στεῖρες. Ἐνῶ ἐμένα, τὸν ἐχτρό σου,
δίχως μάτια ἀπὸ τ' ἄχτι, γιὰ πομπή σου, μ' ἔχεις
κάμῃ νὰ βασιλεύω, νὰ θριαμβεύω ἐπάνω
στὴ δυστυχιά μου καὶ στὴν κούφια ἐγδίκησή σου.
Τρισχίλια χρόνια ἀπ' ὧρες ποῦ δὲν ἔσκεπε ὕπνος,
μάλιστ' ἀπὸ στιγμές, ποῦ ἁψυοὶ λιανίζαν σφάχτες,
ὣς ποῦ ἐφαινόνταν χρόνοι, μοναξιά, μαρτύριο,
ἀπελπισιά, ἐμπαιγμός – νά ἡ βασιλεία μου ἐμένα.
Πολὺ ἐνδοξότερη ἀπὸ ἐκείνην ποῦ ἀγναντεύεις
ἀπ' τὸν ἀζήλευτό σου θρόνο κυβερνῶντας,
ὦ Θεὲ Δυνατέ – Παντοδύναμε ἀνίσως
εἶχα κ' ἐγὼ καταδεχτῇ μοιράδι νἄχω
'ς τὴ ντροπὴ τῆς κακῆς τυράγνιας σου, ἀντὶ νἆμαι
καρφωμένος σὲ τοῦτον κολλητὰ τὸν πύργο
τοῦ βουνοῦ, τ' ἄφταστου καὶ στῶν ἀετῶν τὸ πεῖσμα,
τοῦ μαύρου, τοῦ νεκροῦ καὶ τοῦ χειμωνιασμένου,
τοῦ ἀκαταμέτρητου μὲ δίχως χόρτο, δίχως
ζωΰφιο ἢ ζῶο, δίχως ζωῆς σάλαγο ἢ θῶρι.
Ὡϊμέν' ἀλλοί! καημός, καημὸς πάντα, γιὰ πάντα!

Οὔτε ἀλλαγὴ οὔτε πάψη, ἀπαντοχὴ καμμία!
Καὶ ὅμως βαστῶ! Ρωτάω τὴ Γῆ, δὲν αἰστανθήκαν
τὰ βουνά της; Ρωτάω τὸν Οὐρανὸ ἐκεῖ ἐπάνω,
τὸν Ἥλιο, ποῦ τηράει τὰ πάντα ὅλα, δὲν εἶδε;
Τὴ Θάλασσα, ἄγρια ἢ γαλήνη, τ' Οὐρανοῦ Ἴσκιο
ποῦ πάντ' ἀλλάζει στρωτὸς χάμου, δὲν ἀκοῦσαν
τὰ κουφά της νερὰ τὸ ψυχομαχητό μου;
Ὠϊμὲν' ἀλλοί! καημός, καημὸς πάντα, γιὰ πάντα!

Συρτοὶ ζυγόνοντας οἱ πάγοι μὲ τὲς λόγχες
τῶν κρουσταλλιῶν τους, ποῦ μαργόνουν τὸ φεγγάρι,
τρυποῦν με· οἱ ἀλυσίδες στίλβοντας μοῦ βόσκουν
τὸ καυτερό τους κρύο ὣς μὲς τὰ κόκκαλά μου.
Τ' Οὐρανοῦ ὁ φτερωτὸς σκύλος ἀπ' τὰ δικά σου
χείλια λεικάζοντας τὴ μύτη σὲ φαρμάκι
ὄχι δικό του, μοῦ ξεσκλάει τὰ φυλλοκάρδια,
καὶ πλανώμενες ὄψες ἄμορφες σιμόνουν,
στοιχειωμένος λαὸς τῆς βασιλείας τοῦ ὀνείρου,
καὶ ἀναπαίζουν με, κ' ἔχουν λόγο τὰ τελώνια
τοῦ Σεισμοῦ νὰ τραβοῦν ἀπ' τὲς σπαρταριστές μου
πληγὲς μὲ ζῶρι τὲς θηλειὲς κάθε ποῦ ἀνοίγουν
καὶ ξανακλειοῦν οἱ βράχοι πίσω μου σκασμένοι.
Ἐνῷ ἀπ' τὰ βάραθρά τους, ποῦ βουίζουν, βγαίνουν
στρυμωχτὰ οὐρλιάζοντας τῆς ἀνεμομπουμπούλας
τὰ ξωτικὰ καὶ σαλαγοῦν τὸ λυσσασμένο
ρούφουλα καὶ μ' ἀψὺ χαλάζι ἐμὲ πλακόνουν.
Καὶ ὄμως τὸν ἐρχομὸ τῆς νύχτας καὶ τῆς μέρας
καλοδέχομ' ἐγώ, κἂν σπάζ' ἡ μία τὴν ἄσπρη
πάχνη τῆς χαραυγῆς, κἂν ἡ ἄλλη σκαρφαλόνῃ
τὴ μολυβιὰν Ἀνατολὴ μουχρόνοντας, ἀγάλι,
πολύαστρη, γιατὶ τότε προβοδοῦν τὲς ὧρες
ποῦ ἄφτερες ἀργοφτάνουν καὶ ποῦ ἀπ' ὅλες μία -
ὡς κἄποιος σκοτεινὸς ἱερέας τὸ σφαχτὸ σέρνει,
ποῦ ἀντιπαλεύει – ἐσένα θὰ ποδοκυλήσῃ,
ἄσπλαχνε Βασιλιᾶ, τὸ αἷμα νὰ ξεπλύνῃς
μὲ τὰ φιλιά σου ἀπὸ τ' ἀχνὰ ποδάρια τοῦτα,
ποῦ τότ' ἐσὲ θὰ ἠμπόρειαν νὰ τσαλαπατήσουν,
ἂν τέτοιο σκλάβο μὲ τὸ μέτωπο στὸ χῶμα
δὲ θὰ καταφρονοῦσαν. Καταφρόνια; Ἄχ! ὄχι.
Ψυχοπονῶ σε. Ὦ χαλασμὸς ποῦ ἀπ' ἄκρη 'ς ἄκρη
τοῦ ἀπέραντου οὐρανοῦ θὰ σὲ καταγκρεμίσῃ
ἀδιαφέντευτον! Πῶς, σκισμένη ὣς τὸ βυθό της
ἀπ' τὸν τρόμο, θὰ χάσκῃ ὡς κόλαση ἡ ψυχή σου
μέσα! Μιλῶ μὲ θλῖψι, δὲ φαρομανάω,
γιατὶ πλειὰ δὲ μισῶ, σὰν τότε πρὶν μὲ κάμῃ
σοφὸν ἡ συμφορά! Νὰ πάρω τὴν κατάρα
θὰ 'θελα πίσω ποῦ ξεστόμισα μιὰ μέρα
γιὰ σένα. Ὦ σεῖς Βουνά, ποῦ οἱ Ἀντίλαλοί σας μ' ὅλες
τὲς πλήθιες τους φωνὲς μέσ' ἀπὸ τὴν κατάχνια,
ποῦ οἱ καταρράχτες ἀναδίνουν, σφεντονίσαν
τὴ βροντὴ ἐκείνου τοῦ ξορκιοῦ! Σεῖς νερομάννες
κρουσταλλένιες καὶ ἀπὸ τὸ σουφρωμένον πάγο
στεκάμενες, ποῦ ὡς φλέβες, γιὰ ν' ἀκούστ' ἐμένα,
ἐλαχτίστε καὶ μέσ' ἀπ' τὴν Ἰνδία κατόπι
ἀναριτσιαίνοντας συρθήκετε! Ἐσύ, Ἀγέρα
ἁγνότατε, π' ὁ Ἥλιος σὲ διαβαίνει δίχως
ἀχτίδες φλογερός! Κ' ἐσεῖς ποῦ γρήγωρ' εἶστε,
Ἀνεμοστρόφυλλοι, ποῦ στὰ ἰσοζυγιασμένα
φτερά σας ἄφωνοι καὶ ἀσάλευτοι ἐκρεμιέστε
ἐπάνω στὴ σιγανεμένη ἄβυσσο ἐκείνη,
γιατὶ τὸ στρογγυλὸ κόσμο ἔκαμε νὰ σειέται
μιὰ πλειὸ τρανόφωνη βροντὴ παρὰ ἡ δική σας!
Ἂν δύναμ' εἶχαν τότε οὶ λόγοι μου, - καὶ ἂς εἶμαι
τόσο ἀλλαγμένος ὥστε ὁ κάθε κακὸς πόθος
μέσα μου ἀπέθανε, καὶ θύμηση καμμία
ἀπ' ὅ,τι μῖσος εἶναι ἂς μὴν ὑπάρχῃ, - τώρα
νὰ μὴν τὴ χάσουν! Τί 'ταν ἡ κατάρα ἐκείνη;
Γιατὶ ὅλοι ἐσεῖς τότ' ἐγροικῆστε τὴ μιλιά μου.

ΠΡΩΤΗ ΦΩΝΗ· ἀπὸ τὰ Βουνά.
Γιὰ χρόνια τρεῖς φορὲς τριακόσιες χιλιάδες
στέκαμ' ἐπάνω ἐκεῖ ποῦ κοίτεται ὁ Σεισμός·
συχνὰ ἐτραντάζαμε ἀπ' τὴ ρίζα ὣς τὲς κορφάδες,
καθὼς πιάνει ἄνθρωπο ἀπ' τὸ φόβο του σπασμός.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΩΝΗ· ἀπὸ τὲς Νερομάννες.
Μᾶς εἶχαν στρέψῃ ἀστραποπέλεκα τὸ ρέμμα,
μᾶς εἶχε βάψῃ τὰ νερά μας πικρὸ γαῖμα·
κ' εἴχαμε μὲς σὲ θρῆνο ἀπὸ σφαχτὰ κορμιὰ
μία πολιτεία βουβὲς περάσῃ καὶ μιὰ ἐρμιά.

ΤΡΙΤΑ ΦΩΝΗ· ἀπὸ τὸν Ἀγέρα.
Ἀφ' ὅτου ἡ Γῆ σηκώθηκε εἶχα της λαμπρύνῃ
τὰ χαλάσματα μ' ἄλλα, ὄχι δικά της, χρώματα,
καὶ συχνὰ μοῦ 'χε σκίσῃ βόγγος ἀπὸ στόματα
σπαραχτικὸς τῆς ἀναπάψεως τὴ γαλήνη.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΦΩΝΗ ἀπὸ τοὺς Ἀνεμοστροφύλλους.
Στὰ χαμηλώματ' ἀπὸ τοῦτα τὰ βουνὰ
ἑμεῖς γι' ἀδιάκοπους αἰῶνες φτερουγίσαμε·
καὶ οὔτε ἀπὸ φόβο τῆς βροντῆς ποῦ μπουμπουνᾷ,
οὔτε γι' αὐτὸ τὸ ἡφαίστειο ποῦ φωτιὰ ξερνᾷ
βουβοὶ γιὰ δύναμη ἄνω ἢ κάτω δὲ σαστίσαμε.

ΠΡΩΤΗ ΦΩΝΗ
Ὅμως δὲ σκύψαμε ποτὲ τὰ χιονισμένα
κορφοβούνια μας σὰ στὸ βογγητό σου ἐσένα.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΩΝΗ
Στὰ Ἰνδικὰ κύματα δὲ φέραμε προτοῦ
ποτέ μας τὸν ἀχὸ παρόμοιου φωνατοῦ.
Στὸ πέλαο, π' οὔρλιαζε, ἀπ' τὸν ὕπνο του ἐτινάχτη
καὶ μ' ἀγωνία ἀπὸ τὸ κατάστρωμα ἐπετάχτη
ἕνας ποδότης, ποῦ ἀφογκράστη· ἔσκουξε «ἀλλοί!»
καὶ τρελλὸς πέθανε σὲ θάλασσα τρελλή.

ΤΡΙΤΑ ΦΩΝΗ
Τέτοια ποτὲ τὸ σιγανὸ βασίλειό μου
ἀπὸ Γῆ σὲ Οὐρανὸ δὲ ράϊσαν λόγια τρόμου·
σὰν ἔκλεισε ἡ πληγή, σκέπαζε τὴν ἡμέρα
μιὰ σκοτεινάγρα σὰν ἀπὸ αἷμα πέρα πέρα.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΦΩΝΗ
Μουλλώσαμε γιατὶ ἔτσι – κ' ἔτσι – τὲς λαλιές
χαλασμοῦ ὀνείρατα μᾶς πῆραν, στὴ φυγὴ
ξατρέχοντάς μας μὲς σὲ ἀνήλιαγες σπηλιές,
μ' ὅλο ποῦ κόλαση γιὰ μᾶς εἶναι ἡ σιγή.

Η ΓΗ
Στοὺς ἀπόκρημνους λόφους τ' ἄγλωσσ' ἄντρα τότε
φωνάξαν «Συμφορά!» καὶ τοὺς ἀπολογήθη
τ' Οὐρανοῦ ὁ θόλος «Συμφορά!» Κ' ἐνῷ σκαλόναν
στὴ στεριά, τ' Ὠκεανοῦ τὰ κύματα ἐμουγκρίζαν
πορφυρᾶ στοὺς ἀνέμους ποῦ τὰ ἐφραγγελόναν,
καὶ τ' ἀχνὰ ἔθνη τ' ἀγροικοῦσαν, «Συμφορά!»

ΠΡΟΜ.
Φωνὲς λαλοῦν μὰ δὲν ἀκούω τὴ φωνὴ ἐκείνη
πὤβαλα ἐγώ. Μητέρα, ἐσὺ καὶ τὰ παιδιά σου
ἀναγελᾶτε αὐτόν, ποῦ δίχως τὴ βουλή του,
π' ὅλα ὑπομένει, θὰ' χε ἡ παντοδυναμία
τοῦ Δία ἡ ὠμὴ καὶ αὐτὰ μαζί, κ' ἐσὲ ἀφανίσῃ
σὰν τὴν ἀρειὰ κατάχνια τὴν ξετυλιγμένη
στὸν αὐγινὸν ἄνεμο. Ἐμένα, τὸν Τιτᾶνα,
δὲ γνωρίζετε; Αὐτόν, πὤκαμε περμαχιόνι
τὴν ἀγωνία του ἐνάντια 'ς τὸν ἐχτρό σας π' ὅλα
τ' ἄλλα πατεῖ; Ὦ βραχαγκάλιαστα λειβάδια,
χιονόθρεφτα ποτάμια ποῦ σᾶς βλέπω τώρα
ἀνάμεσ' ἀπὸ ἄχνες παγωμένες κάτω
βαθυά, καὶ στὰ παχύσκια δάση σας μιὰ μέρα
περιδιαβάζοντας μαζὶ μὲ τὴν Ἀσία
ἀπὸ τ' ἀγαπημένα μάτια της ρουφοῦσα
ζωή· γιατὶ τὸ πνεῦμα ποῦ μορφὴ σᾶς δίνει
τώρ' ἀκατάδεχτο μ' ἐμὲ δὲ συντυχαίνει;
μόνο μ' ἐμέ, ποῦ ὡς ἕνας ποῦ δαιμονισμένον
σταματᾷ ἁρματηλάτη, ἐκράτησα τὴ βία
καὶ τὴν κακοπιστιὰν αὐτοῦ ποῦ βασιλεύει
πανύψιστος γεμίζοντάς σας τὰ βαλτώδη
ἀγριώματα καὶ ὅλα τ' ἄφωτα φαράγγια
πικροαναστεναγμοὺς παραδαρμένων σκλάβων·
γιατὶ ἀπόκριση ἀκόμα δὲ μοῦ λέτε; Ἀδέρφια!

Η ΓΗ
Δὲν κοτοῦν.

ΠΡΟΜ.
.....................Ποιὸς κοτάει; γιατὶ νὰ ξανακούσω
θά 'θελα ἐκείνη τὴν κατάρα. Ἆ τί μουρμούρα
σκιαχτερὴ ποῦ ἀνεβαίνει! Μόλις ἦχο μοιάζει·
καὶ ἀνατριχίλα συγκρυόνει τὸ κορμί μου
σὰν ἀπὸ κεραυνό, ποῦ κρέμεται, πρὶν πέσῃ.
Μίλησε, Πνεῦμα! ἀπ' τὴν ἀνόργανη φωνή σου
γνωρίζω μοναχὰ πῶς κατ' ἐμὲ σαλεύεις
καὶ σ' ἀγαπῶ. Πῶς καταράστηκα ἐγὼ ἐκεῖνον;

Η ΓΗ
Πῶς ν' ἀκούσῃς μπορεῖς, ἐσὺ ποῦ δὲ γνωρίζεις
τὴ λαλιὰ τῶν νεκρῶν;

ΠΡΟΜ.
...................................Ζωντανὸ ἐσ' εἶσαι πνεῦμα·
σὰν τέτοια μίλειε.

Η ΓΗ
.............................Δὲν τολμῶ τῆς ζωῆς γλῶσσα
νὰ κρίνω, μὴ ὁ σκληρὸς ἀκούσῃ Βασιλέας
τ' Οὐρανοῦ καὶ σὲ πλειὸ μαρτυρικὸ τοῦ πόνου
τροχὸ μὲ μπλέξῃ καὶ ἀπ' αὐτὸν, ὅπου γυρίζω.
Ἔξυπνος εἶσαι καὶ καλὸς καὶ ἂν ν' ἀγροικήσουν
δὲ μποροῦν οἱ θεοὶ τὴ φωνὴ τούτη, ἐσὺ 'σαι
κάλλιο παρὰ θεός, σοφὸς κ' ἔσπλαχνος ὄντας.
Τώρ' ἀφογκράσου μὲ τὰ ὅλα σου.

ΠΡΟΜ.
.........................................................Σὰν ἴσκιοι
θαμποί, πυκνὰ καὶ ὁρμητικὰ γοργοδιαβαίνουν
φοβεροὶ στοχασμοὶ θολὰ μὲς τὸ μυαλό μου·
λιγεύει μου ἡ καρδιὰ σὰν ἑνὸς ποῦ σ' ἀγάπη
ζευγαρῶτρα ἑνωθῇ, καὶ ὅμως δὲν εἶναι γλύκα.

Η ΓΗ
Ὄχι, εἶσαι ἀθάνατος καὶ δὲ μπορεῖς ν' ἀκούσῃς·
γνώριμ' εἶναι ἡ λαλιὰ τούτη μονάχα σ' ὅσους
πεθαίνουν.

ΠΡΟΜ.
................Μελαγχολικιὰ φωνή, τί εἶσαι
λοιπὸν ἐσύ;

Η ΓΗ
.....................Ἡ Γῆ, ἡ μητέρα σου ἐγὼ εἶμαι·
ἐκείνη ποῦ στὲς πέτρινές της μέσα φλέβες,
ὣς τοῦ ὑψηλότερου δεντροῦ τὸ ὕστερο νεῦρο,
ποῦ τὰ φτενά του φύλλα στὸν ἀγέρα ἐτρέμαν
τὸν παγωμένον, ἔτρεχε ἡ χαρὰ σὰν αἷμα
σὲ ζωντανὸ κουφάρι τότε ποῦ ἀπ' τὸν κόρφο
σύγνεφο δόξας, πνεῦμα ἀδρειᾶς χαρᾶς τῆς βγῆκες!
Καὶ στὴ φωνή σου τὰ κακόσουρτα παιδιά της
ἐσήκωσαν τὸ μέτωπό τους ἀπ' τὸ χῶμα
ποῦ τὰ μίαινε σκυφτὰ καὶ ἄχνισε ὁ Τύραννός μας
ὁ παντοδύναμος ἀπ' ἄγριον τρόμο ὣς ὅτου
σ' ἀλυσόδεσ' ἐδῶ μὲ τ' ἀστραπόβροντό του.
Τότε, ἰδὲς τοὺς χιλιάδες τῶν χιλιάδων κόσμους
ἐκείνους ποὺ κυλοῦν γύρω μας ὅλοι φλόγα·
οἱ ἐγκάτοικοί τους εἶδαν τὴ φωτόσφαιρά μου
στὰ οὐράνια πλάτια νὰ λειψιάζῃ· καὶ ἀπὸ ἀντάρα
ἀλλοιώτικη ἐφουσκώθη ἡ θάλασσα καὶ μέσα
ἀπὸ σεισμόσκιστα βουνὰ λαμπροχιονάτα
τὰ κακοσήμαδ' ἀνατίναζε μαλλιά της
λάμπα καινούργια κάτω ἀπ' τ' ὠργισμένο θῶρι
τ' Οὐρανοῦ. Ὁ Κεραυνὸς τοὺς κάμπους καὶ ἡ Πλημμύρα
ἐρημάζαν· ἀνθοῦσαν μὲς τὲς πολιτεῖες
τὰ γαλάζια βλησκούνια, δίχως θροφὴ ζάμπες
σ' ἐρωτοκάμαρες λεχάζοντας σερνόνταν,
ἀφοῦ Θανατικὸ καὶ Πεῖνα εἶχε πλακώσῃ
ἄνθρωπο, ζῶ, σκουλῆκι καὶ δεντρὰ καὶ χόρτα
μαῦρος δαυλίτης· καὶ στὸ στάρι καὶ στ' ἀμπέλια
καὶ στὸ γρασίδι τῶν ἀγρῶν φυλλομανοῦσαν
τὴ ζωεράδα τους ρουφῶντας βόταν' ἄγρια
φαρμακερὰ καὶ ἀνεξερρίζωτα, γιατ' εἶχε
στύψῃ τὸ χλωμιασμένο ἀστῆθι μου ἀπ' τὸν πόνο,
καὶ ὁ ἀρὺς ἀέρας, ἡ ἀνεπνοιά μου, μολεμένος
ἀπὸ τὸ μίασμα ἦταν ποῦ μητέρας ἄχτι
κατὰ τὸν καταλύτη ἐφύσα τοῦ παιδιοῦ της.
Ναί, τὴν κατάρα σου τὴν ἄκουσα, ποῦ ἀνίσως
δὲν τὴ θυμᾶσ' ἐσύ, τ' ἀρίφνητα ποτάμια
κ' οἱ θάλασσές μου, τὰ βουνά, οἱ σπηλιές, οἱ ἀνέμοι,
ὁ ἀπέραντος ἀγέρας καὶ τῶν πεθαμένων
ὁ ἄναρθρος λαὸς φυλάγουν την σὰν ξόρκι
ἀτίμητο. Μὲ κρύφια ἐλπίδα καὶ χαρά μας
τὰ τρομερώτατ' αὐτὰ λόγια μελετᾶμε
μὰ νὰ τὰ ποῦμε δὲν κοτᾶμε.

ΠΡΟΜ.
................................................Σεβαστή μου
μητέρα, ὅσα ζοῦν ἄλλα καὶ ὑποφέρνουν, ὅλα
κἄποιαν παρηγοριὰ λαβαίνουν ἀπὸ σένα·
λουλούδια καὶ καρποὺς καὶ καλόμοιρους ἤχους
καὶ ἀγάπη, ὅσο καὶ ἂν εἶναι πρόσκαιρη· ὅλα τοῦτα
ἂς μὴν τ' ἀπολαβαίνω ἐγώ, μὰ τὰ δικά μου
λόγια νὰ μοῦ ἀρνηθῇς, δέομαί σου, μὴ θελήσῃς.

Η ΓΗ
Θὲ νὰ εἰπωθοῦν. Πρὶν γίνει σκόνη ἡ Βαβυλῶνα,
ὁ Ζωρόαστρος ὁ Μάγος, πεθαμμένος γυιός μου,
ἀπάντησε τ' ὀμοίωμά του περπατῶντας
στὸ περιβόλι· ὁ μόνος ἄνθρωπος ποῦ εἶδε
ὅραμα τέτοιο. Γιατὶ μάθε πῶς ὑπάρχουν
δύο κόσμοι τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου· ὁ ἕνας
αὐτὸς ποῦ βλέπεις, ἀλλ' ὁ ἄλλος εἶναι κάτω
ἀπὸ τὸν τάφο, ἐκεῖ ποῦ κατοικοῦν οἱ ἴσκιοι
τῆς κάθε εἰδῆς ποῦ ζῇ καὶ σκέφτεται ὣς που ὁ χάρος
νὰ τὰ ἑνώσῃ καὶ πλειὰ νὰ μὴν ξαναχωρίσουν·
τὰ ὀνείρατα, οἱ ἐλαφρὲς τοῦ ἀνθρώπου φαντασίες,
ὅλα ὅσα ἡ πίστη πλάθει ἢ λαχταρᾷ ἡ ἀγάπη,
σκέδια φριχτά, παράξενα, ὑψηλὰ καὶ ὡραῖα.
Ἐκεῖ 'σαι σὺ, σκιὰ ποῦ σπαράζεις καρφωμένη
μέσα σὲ ὄρη ἀνεμοστρόφυλλους γεμάτα·
ὅλ' οἱ θεοὶ καὶ κόσμων, π' ὄνομα δὲν ἔχουν,
ὅλες οἱ δύναμες ἐκ' εἶναι, τρισμεγάλα
στοιχειὰ μὲ σκῆφτρα, ἥρωες, ἀνθρῶποι, ζῶα·
ἐκ' ἡ Δημογοργόνα, φοβερὴ μαυρίλα·
καὶ αὐτὸς ὁ Τύραννος ὁ ὕψιστος σὲ θρόνο
ἀπὸ χρυσὰφι φλογερό. Θὲ νὰ προφέρῃ,
γυιέ μου, ἀπὸ τούτους ἕνας τὴν κατάρα, π' ὅλοι
θυμοῦνται. Κράξε, ὅπως σοῦ ἀρέσει, tὸ δικό σου
πνεῦμα ἢ ἐκεῖνο τοῦ Δία, τοῦ Ἅδη ἢ τοῦ Τυφῶνα·
ἢ ὥτινων θεῶν πλειὸ δυνατῶν ἐβγῆκαν,
ὕστερ' ἀπὸ τὸ χαλασμό σου, ὀχ τήν Κακία
τὴν παγγενῆτρα κ' ἐπατῆσαν τὰ παιδιά μου
ξαπλωμένα στὸ χῶμα. Ἐρώτα καὶ αὐτὰ πρέπει
ν' ἀποκριθοῦν· ἔτσι τοῦ Ὑψίστου ἡ τιμωρία
θὰ χύνεται περνῶντας μὲς ἀπ' ἄδειους ἴσκιους
σὰν τ' ἀνεμόβραχο ἀπ' τὸ ἔρημο τὸ ἔμπα
παλατιοῦ γκρεμισμένου.

ΠΡΟΜ.
.........................................Ἄς μὴν ξαναπεράσῃ,
Μητέρα, ὅ,τι μπορεῖ νἆναι κακό, τὰ χείλη
τὰ δικά μου μήτ' ἄλλου ἀπ' ὅσα καὶ ἂν ὁμοιάζουν
ἐμένα. Φάντασμα τοῦ Δία, σήκω, φανίσου!

ΙΩΝΗ
Τὰ σταυρωμένα μου φτερὰ τὰ δυό μου μάτια σκέπουν·
τὰ διπλωμένα μου φτερὰ τὰ δυό μου αὐτιὰ σφαλίζουν·
μ' ἀνάμεσ' ἀπ' τὴν ἀργυρῆ σκιά τους τὰ μάτια βλέπουν,
τ' αὐτιὰ μὲς τ' ἁπαλόϋπνα πούπουλα ξεχωρίζουν
μιὰ εἰδὴ καὶ ἀχοὺς πολλοὺς μαζί·
γιὰ νὰ σὲ βασανίσουν μὲ καινούρια
ἄμποτε νὰ μὴν ἔρχωνται μαρτούρια,
ὦ μυριοπληγιασμένε Ἐσύ,
ποῦ νύχτα μέρα ἐδῶ στὸ πλάγι σου ἔτσι ξαγρυπνᾶμε
κ' ἐσὲ γιὰ χάρη τῆς γλυκειᾶς μας ἀδερφῆς φυλᾶμε.

ΠΑΝΘΕΙΑ
Τὸν ἦχο βγάνει ὁ ρούφουλας ποῦ μὲς τὴ γῆς οὐρλιάζει,
σεισμὸς φωτιὰ βογγομανοῦν καὶ βούναροι σκισμένοι·
ἡ εἰδὴ κ' ἐκείνη, σὰν ὁ ἀχὸς τρομαχτικιά, φαντάζει
ντυμένη σὲ μαυρειδερνὴ πορφύρα ἀστροφαμμένη.
Στὴ χέρα του τὴ φλεβωτή,
γιὰ νὰ στυλώσῃ τὰ περήφανά του
βήματα σὲ κορφὴ βουνοῦ χιονάτου,
σκῆφτρο χλωμόχρυσο κρατεῖ·
δείχνει ἄσπλαχνος, μ' ἀτάραχος καὶ δυνατὸς προβαίνει,
σὰν ὅποιος κάνει τ' ἄδικο, μ' ἄδικο δὲν παθαίνει.

ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΔΙΑ
Γιατὶ μ' ἐσπρῶξαν τοῦ παράξενου αὐτοῦ κόσμου
οἱ κρύφιες δύναμες ἐδῶ σὲ ἀντάρα ἐπάνω
φριχτήν, ἐμένα τὸ στοιχειὸ τ' ἄπλερο καὶ ἄδειο;
Τί λογῆς ἀσυνείθιστ' ἦχοι φτερουγίζουν
ἐπάνω ἀπὸ τὰ χείλη μου, ἄλλοι παρὰ ἐκείνη
ἡ φωνὴ ποῦ μ' αὐτὴν ἡ ξέθωρη γενιά μας
συντυχιὰ στὸ σκοτάδι ἀπόκοσμη βαστάει;
Καὶ σύ, περήφανε πολύπαθε, ποιὸς εἶσαι;

ΠΡΟΜ.
Εἴδωλο τρομερό, καθὼς ἐσ' εἶσαι, πρέπει
νά 'ναι αὐτός, ποῦ 'σαι ὁ ἴσκιος του. Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἐχτρός του,
ὁ Τιτᾶνας. Τὰ λίγα ποῦ ν' ἀκούσω θέλω
πές, καὶ ἂς μὴν πλάθῃ σκέψη τ' ἄδειο μίλημά σου.

Η ΓΗ
Ἀκουρμαστῆτε! Καὶ ἀγκαλὰ κ' οἱ ἀντίλαλοί σας
πρέπει νὰ 'ναι βουβοί, σταχτιὰ βουνά, ρουμάνια
παμπάλαια, στοιχειωμένες βρύσες, σπήλια
προφητικά, ροὲς νησοκυκλῶτρες, ὅ,τι
νὰ πῆτε ἀκόμα δὲ βολεῖ, μὲ χαρά ἀκοῦστε.

ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΔΙΑ
Ἕνα πνεῦμα μὲ ἀδράζει καὶ μοῦ κρένει μέσα
ξεσκλῶντας με ὡς ξεσκλάει βροντοσύγνεφο ἡ φλόγα.

ΠΑΝΘΕΙΑ
Πῶς μὲ τὴ δύναμή τῆς κάθε ἀναβλεψιᾶς του,
κοίτα, ὁ οὐρανὸς μαυρίζει!

ΙΩΝΗ.
............................................Κρένει! Ὤ δός μου σκέπη!

ΠΡΟΜ.
Σὲ νοήματα ἐγὼ περήφανα καὶ κρύα,
σ' ἀσάλευτης ἀψηφησιᾶς καὶ σ' ἐχτροπάθειας
ἀτάραχης, σ' ἀπελπισιᾶς βλέμματα τέτοιας,
ποῦ περγελιέται ἀτή της μὲ τὸ χαμογέλοιο,
τὴν κατάρα μου βλέπω σ' ὅλ' αὐτὰ γραμμένη
σὰν ἐπάνω σὲ σκέδα· καὶ ὅμως μίλειε. Ὤ μίλειε!

ΦΑΝΤΑΣΜΑ
Πονηρέ, σ' ἀψηφῶ! μ' ἤσυχο νοῦ προσηλωμένος
σὲ προκαλῶ γιὰ τὸ κακό μου, ὅ,τι μπορεῖς, νὰ πράξῃς·
τύραννε ἀχρεῖε καὶ στῶν θεῶν καὶ τῶν θνητῶν τὸ γένος,
μόνη μιὰν ὕπαρξη ποτὲ δὲ μέλλεις νὰ ὑποτάξῃς.
Τὲς πληγές σου λοιπὸν ἄδειασ' ἐπάνω μου βροχή,
ἀνάκουστες ἀρρώστιες, ξεφρενιάστρα ταραχή,
καὶ κάμε νὰ μὲ κατατρῶν μ' ἀδιάκοπη ἀλλαγὴ
πότε στιὰ πότε πάχνη, καὶ ἡ δική σου ἂς γίνῃ ὀργὴ
ἀστροπελέκι, ἀψὺ χαλάζι κ' Ἐριννύων ἀσκέρια
ποῦ νὰ περνοῦν λαβόνοντάς με ἐπάνω στ' ἀγριοκαίρια.

Τὰ κάκιστα, ναί, κάμε. Παντοδύναμος ἐσ' εἶσαι.
Ἐπάνω σ' ὅλα ἐγὼ σοῦ 'δωσα δύναμη ἐξουσιάστρα,
μόν' ὄχι στὸν ἑαυτό σου καὶ στὴ θέλησή μου. Σβύσε,
μὲ γοργὰ πάθια τοὺς ἀνθρώπους, ἀπ' τὰ αἰθέρια κάστρα.
Τὸ μοχτηρό σου στεῖλε πνεῦμα μὲς τὰ σκοτεινὰ
τὰ κεφάλια ἐκεινῶν, ποῦ ἐγὼ ἀγαπῶ, νὰ τριγυρνᾷ·
ὅ,τι μαρτύριο πλειὰ σκληρὸ τ' ἄχτι σου σοφιστῇ
σ' ἐμένα ἐπάνω, ἐπάνω στοὺς δικούς μου ἂς σωριαστῇ·
κ' ἐνῷ σ' ἀκοίμητη ἀγωνία τὸ ἀλύγιστο ἀφιερόνω
κεφάλι, πρέπει ἐσὺ νὰ μένῃς στὸν ψηλό σου θρόνο.

Μὰ ὦ ἐσύ, ποῦ 'σαι ὁ Θεὸς καὶ ὁ Κύριος, ποῦ γεμίζεις
μὲ τὴν ψυχή σου τὸν πικρὸ κόσμο καὶ σὲ τρομάρα
καὶ σὲ λατρεία γήϊνα καὶ οὐράνια, ὅλα γονατίζεις,
ὦ ἐχτρέ, π' ὅλα νικᾷς, Ἐσύ, νἄχῃς μου τὴν κατάρα.
Στὰ νύχια, αὐτὴ ἡ κατάρα ἑνὸς ποῦ πάσχει, ἂς σὲ κρατῇ
σὰν ἄϋπνος ἔλεγχος ἐσένα τὸ βασανιστή,
ὣς ποῦ νὰ γένῃ τ' Ἄπειρό σου γύρω σου φριχτὸ
ἐντύμα ἀπὸ φαρμακωμένο ψυχομαχητό,
καὶ ἡ Παντοδυναμία σου, στέμμα καημοῦ, νὰ ζώνῃ
σὰ φλογιστὸ χρυσάφι τὸ μυαλό σου ποῦ θὰ λυόνῃ.

Σωροὺς γιὰ τοῦτο τὸ ἀνάθεμα ἡ ψυχή σου ἂς μάσῃ
πρᾶξες κακές· τότε, θωρῶντας τὸ ἀγαθό, κολάσου·
ἄπειρα καὶ τὰ δυὸ καθὼς ἀπέραντ' εἶναι ἡ πλάση,
καὶ σύ, καὶ αὐτή, ποῦ ἀτή της τυραγνιέται, ἡ μοναξιά σου.
Καὶ ἄν, μπόρεσης ἀτάραχης εἰκόνα σκιαχτερή,
κάθεσαι ώρα, ὅμως ἡ ὥρα ἃς ἔρθ' ἡ ντροπερὴ
ποῦ αὐτὸ ποῦ 'σαι ἀπὸ μέσα, πρέπει νὰ φανερωθῇ
καὶ ἁφοῦ ἕνα καὶ ἄλλο κρίμα σου κακόπιστο σωθῇ
ἄκαρπα, ἐσένα στὸ δειλὸ γκρέμισμ' ἂς κυνηγάῃ
στερνὰ ἡ πομπὴ γι' ἀτέλειωτο καιρό, σ' ἄπατα χάη.

Muppet Show Moreno and Animal


Συνηθισμένα εκφραστικά λάθη σε συνηθισμένες εκφράσεις

Συνηθίζουμε κάποιες εκφράσεις και τις λέμε με τη σιγουριά ότι είναι σωστές. Δείτε όμως πόσες είναι λάθος!
Συνηθισμένα εκφραστικά λάθη σε συνηθισμένες εκφράσεις
 
 
*«Ευχαριστούμε όλους όσοι μας συμπαραστάθηκαν» (και όχι: «όλους όσους…» διότι είναι υποκείμενο στο ρήμα που ακολουθεί, αλλά: «ευχαριστούμε όσους…» και «επικοινωνεί με όλους όσους εκτιμάει», επειδή εδώ το «όσους» είναι αντικείμενο του ρήματος).*Αντίγραψε ό,τι βλέπεις (και όχι αντέγραψε ό,τι βλέπεις) γιατί είναι προστακτική σύνθετου ρήματος.
*π.μ. (=προ μεσημβρίας), μ.μ. (=μετά μεσημβρίαν και όχι μετά μεσημβρίας), π.Χ.(=προ Χριστού), μ.Χ. (=μετά Χριστόν και όχι μετά Χριστού).
*Περισσότεροι από έναν ή περισσότεροι του ενός (και όχι: περισσότεροι από ένας)*Με πολλή αγάπη (όχι με πολύ αγάπη), πολλή δουλειά (όχι πολύ δουλειά) αλλά πολύς κόσμος, πολύ νερό, πολλοί άνθρωποι, πολλά πράγματα.
*Γίνονται όλοι δεκτοί ανεξαρτήτως ηλικίας (και όχι: ανεξαρτήτου ηλικίας).*Ενήργησα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων μου (και όχι: στα πλαίσια).
*πόσο πολλοί, τόσο πολλοί, πόσο πολλή (και όχι: πόσοι πολλοί, τόσοι πολλοί, τόση πολλή)
*κατ΄ αρχήν (=στα βασικά σημεία), Κατ΄ αρχάς (=αρχικά). Π.χ. «Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε κατ’ αρχήν», « Κατ’ αρχάς να διευκρινίσουμε…»
*Ο επικεφαλής, του επικεφαλής, τον επικεφαλής, οι επικεφαλής κλπ. (και όχι: τον επικεφαλή, του επικεφαλούς)
*Οι μέθοδοι / παράμετροι αυτές (και όχι: οι μέθοδοι / παράμετροι αυτοί). Οι παλαιές οδοί, οι κεντρικές είσοδοι, οι πολλές ψήφοι (και όχι: οι παλιοί οδοί, οι κεντρικοί είσοδοι, οι πολλοί ψήφοι)
*Η αναπληρώτρια διευθύντρια /υπουργός (και όχι: η αναπληρωτής διευθυντής/υπουργός)
  Κλητική: «κυρία Πρόεδρε» (και όχι: «κυρία Πρόεδρος)
*«15 Σεπτεμβρίου» ή «15 του Σεπτέμβρη» (και όχι: «15 Σεπτέμβρη»)
*Το ουσ. λάθος δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως επιθετικός προσδιορισμός: π.χ. «λανθασμένη έκφραση» (και όχι: «λάθος έκφραση»).
*«έχω απαυδήσει» (και όχι: «έχω απηυδήσει», αλλά: «είμαι απηυδισμένος»).
*«Γενετικό υλικό» και όχι γεννητικό. Αλλά «προγεννητικός έλεγχος» και όχι προγενετικός
*Εξοκέλλω και όχι εξοκείλλω. Αλλά εξόκειλα, θα εξοκείλω, έχω εξοκείλει.
*Αποτείνομαι, μέλλ. θα αποταθώ (και όχι: αποτανθώ).
*«Η λέξη αυτή απαντά συχνά στον Όμηρο» (και όχι: απαντάται).
*«Στο βιβλίο του πραγματεύεται το θέμα των κοινωνικών θεσμών» (και όχι: διαπραγματεύεται). Αλλά: «Ο Υπουργός Εξωτερικών διαπραγματεύεται τους όρους της ειρήνης».
*«Απολαύει της εμπιστοσύνης» (και όχι: απολαμβάνει).
*Το ρήμα προοιωνίζομαι δεν έχει ενεργητική φωνή. Π.χ. «Η τακτική αυτή προοιωνίζεται την ήττα» (και όχι «προοιωνίζει την ήττα»).
*Το «αυξάνω» χρησιμοποιείται πολύ συχνά λανθασμένα: « Τα τέλη κυκλοφορίας αυξάνονται» (και όχι:«τα τέλη κυκλοφορίας αυξάνουν», αλλά: «η κυβέρνηση αυξάνει τα τέλη κυκλοφορίας»). Ομοίως, «αυξάνονται οι συντάξεις» (και όχι: «αυξάνουν οι συντάξεις», αλλά «τα ταμεία αυξάνουν τις συντάξεις»).
*Τα ρήμα διαρρέω και λειτουργώ είναι αμετάβατα: «διέρρευσε από πολιτικούς κύκλους η πληροφορία ότι…» ή: «πολιτικοί κύκλοι φρόντισαν να διαρρεύσει η πληροφορία ότι…» (και όχι: «πολιτικοί κύκλοι διέρρευσαν την πληροφορία ότι…»). «Θα θέσω το μηχάνημα σε λειτουργία» (και όχι: «θα το λειτουργήσω»).*Ασχολούμαστε, ασχολούμασταν (και όχι: ασχολιόμαστε κλπ. διότι το ρήμα είναι ασχολούμαι και όχι ασχολιέμαι).) Στον παρατατικό όμως, ασχολιόταν
*«Αυτός επανέλαβε (αόρ.) την προσπάθεια χτες» – «Εσύ επανάλαβε (προστκτ.) την προσπάθεια αύριο». Οι προστακτικές δεν παίρνουν χρονική αύξηση. Ομοίως, «παρήγγειλα ένα ποτό» – «παράγγειλέ μου ένα ποτό» (ποτέ στην προστακτική:παρήγγειλε ένα ποτό), «αυτός αντέγραψε τις σημειώσεις» – «αντίγραψέ μου τις σημειώσεις», «αυτός απέρριψε την πρότασή του» – «εσύ απόρριψε την πρότασή του»
*Επαναλαμβάνω (και όχι: ξαναεπαναλαμβάνω).
*Πριν από την έναρξη (και όχι: πριν την έναρξη).
*Οποιοσδήποτε, οτιδήποτε (και όχι: ο οποιοσδήποτε, το οτιδήποτε).
*Τέως πρόεδρος: ο μέχρι πρo τινος πρόεδρος, ο προηγούμενος (από το σημερινό) πρόεδρο. Πρώην πρόεδρος: ο πριν από πολύ καιρό πρόεδρος.
*Το άρα δεν είναι σωστό να συνοδεύεται από το λοιπόν(όχι: «άρα λοιπόν») ούτε υποκαθίσταται από το άραγε(!)
*Δεν χρησιμοποιείται το «κύριος» ή το «κυρία» για πρόσωπα που έχουν πεθάνει (παρατίθεται απλώς το όνομα ή προηγείται το «αείμνηστος» ή «μακαρίτης», αν χρειάζεται)
*Δεν χρησιμοποιούμε το «κύριος» ή το «κυρία» όταν παρουσιάζουμε τον εαυτό μας (και όχι: «γεια σας, είμαι ο κύριος Βάγγος»). Η μόνη εξαίρεση του κανόνα που είναι ανεκτή είναι όταν μιλάμε σε μικρά παιδιά
*Το «κ.κ.» χρησιμοποιείται μόνο στο γραπτό λόγο . Γράφουμε «οι κ.κ. ομιλητές» αλλά εκφωνούμε «οι κύριοι ομιλητές» (και όχι: «οι κύριοι κύριοι ομιλητές»)
*Το «μέσα» μπροστά από «σ» γίνεται «μες» (αλλά όχι απαραίτητα, μπορεί να μείνει «μέσα»), ποτέ όμως «μεσ’». Π.χ. «Μεσ’ από το δάσος», αλλά «μες στο δάσος» ή «μέσα στο δάσος».
*Ψιλή κυριότητα (νομικός όρος) και όχι υψηλή κυριότητα*Της προσεχούς προβολής (όχι της προσεχής προβολής) γιατί τα δικατάληκτα επίθετα σε -ης/ -ης/ -ες, σχηματίζουν τη γενική ενικού του θηλυκού σε -ους
*Αντεπέξερχομαι στις δυσκολίες (και όχι ανταπεξέρχομαι) καθώς το ρήμα είναι σύνθετο από τα αντί+επί+εκ+έρχομαι.
* Ο ενδιαφέρων άνθρωπος (όχι ο ενδιαφέρον) και τον ενδιαφέροντα άνθρωπο (όχι τον ενδιαφέρον)
Προσοχή στη διάκριση «σαν» και «ως»: το «σαν» χρησιμοποιείται για παρομοιώσεις , ενώ το «ως» χρησιμοποιείται για πραγματικές ιδιότητες.
Έτσι για παράδειγμα όταν αναφερόμαστε σε ενέργειες δικηγόρων, γιατρών κλπ που έχουν σχέση με την άσκηση του επαγγέλματός τους, τότε λέμε «ενήργησε ως δικηγόρος», «θεωρεί, ως γιατρός». Για ανάλογες ενέργειες ατόμου που δεν ασκεί το επάγγελμα χρησιμοποιούμε το «σαν» : «μίλησε σαν δικηγόρος» (χωρίς να είναι), «τον φρόντισε σαν γιατρός».
Σημειωτέον ότι το «ως» ακολουθείται από κατηγορούμενο που πρέπει να μπει στην κατάλληλη πτώση, π.χ. «η εκλογή του ως καθηγητή» (και όχι: «ως καθηγητής»), «οι ενέργειές του ως δικηγόρου», «η γνωμάτευσή του ως ιατρού».
πηγή: schooltime.gr

2ος Διαδικτυακός Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Καλλιτεχνείου Αχαρνών

Προκήρυξη 2ου Διαδικτυακού Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Καλλιτεχνείου Αχαρνών


Προκηρύσσεται ο 2ος Διαδικτυακός Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Καλλιτεχνείου Αχαρνών 2013-2014.
Το θέμα του Διαγωνισμού θεωρείται ελεύθερο. Και χρησιμοποιείται αυτό το ρήμα, διότι το πνεύμα που θα διακατέχει (ως έκταση, ως αρχική έμπνευση κι ως τελική δημιουργία) τον Διαγωνισμό είναι το "Ακαριαίο", η μικροποσότητα λόγου σαν την άκρη του μίτου της Αριάδνης. Οποιαδήποτε κατηγορία λόγου χωρίς ακριβείς κανόνες, χωρίς επονομασίες και κατηγορίες, υπακούοντας στη τέχνη που κυοφορείται εξωμήτρια των συνηθειών.
Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι όσοι γράφουν στην Νέα Ελληνική Γλώσσα και διαμένουν σε οποιοδήποτε μέρος. Η αποστολή θα γίνει με ηλεκτρονική αλληλογραφία στο email: logotexnikokafeneio@gmail.com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

Κανονισμοί
Οι συμμετέχοντες μπορούν να συμμετάσχουν με οποιαδήποτε δημιουργία με την απαραίτητη προϋπόθεση το "Ακαριαίο".

Δεκτά θα γίνουν έργα μικρής έκτασης:

1. 150 χαρακτήρων (περιλαμβάνονται κενά και σημεία στίξης)
2. παραδοσιακές φόρμες ποίησης από την παγκόσμια λογοτεχνία (δεκαπεντασύλλαβος στίχος, χαϊκού κλπ)
3. σλόγκαν
4. εικονικά ποιήματα (ποιήματα που σχηματίζουν σχήμα μεγέθους 10cm επί 10cm) / σκαναρισμένη αποστολή
5. ποίηση του δρόμου / Στο Καλλιτεχνείο έχουμε ξεκινήσει τον διάλογο για την επανάχρηση του δημόσιου χώρου και την εξοικείωση των πολιτών με αυτόν δημιουργώντας μέσα σε αυτόν, αποφασίζοντας μέσα σε αυτόν, νιώθοντας οικεία μέσα σε αυτόν. Έτσι, ένας τοίχος παλιός που βάφτηκε κι άλλαξε με ένα μήνυμα πάνω (ή και μια ζωγραφιά) ή ένα άλλο σημείο εγκαταλελειμμένο, παρατημένο που ξαναπήρε ζωή μέσω του λόγου που χαράχτηκε πάνω του είναι το ζητούμενο. Ένας artιβισμός, ένας καθημερινός ακτιβισμός, δηλαδή που χρησιμοποιεί τη τέχνη. Απαιτείται φωτογραφία του πριν και του μετά και το κείμενο να είναι πρωτότυπη ποίηση. Σε περίπτωση που το κείμενο αποτελεί λεζάντα μιας εικόνας-ζωγραφιάς θεωρείται πιο ολοκληρωμένο έργο.

*Δεν αποζητούμε και βέβαια δεν εγκρίνουμε οποιαδήποτε φθορά ξένης περιουσίας. Ο μόνος στόχος πρέπει να είναι η ομορφιά σε μέρη που δεν υπάρχει!

- Η γραμματοσειρά να είναι 12 σε Arial με διάστιχο 1,5 και σε αρχείο .docx (Microsoft Word) ή .odt (Open Office) όσον αφορά έργα για 1, 2, 3.
- Μέγεθος Α4 σε .jpg, .png, .pdf όσον αφορά έργα για 4.
- Φωτογραφία ανάλυσης 728x1024 (τουλάχιστο) όσον αφορά έργα για 5

*Πρωταρχικός στόχος είναι η δημιουργικότητα των συμμετεχόντων, η μύηση στην έκφραση και η μεστότητα, ο συμπυκνωμένος και σαφής λόγος, καθώς κι η εξωστρέφεια*
Ο Διαγωνισμός προκηρύσσεται την (Μεγάλη) Δευτέρα 29 Απρίλη 2013 και ορίζει την περίοδο δημιουργίας από 29/04 ως 29/09 (Κυριακή 29 Σεπτέμβρη 2013). Καθ' όλη τη διάρκεια αυτή κανένα έργο δεν πρέπει να αποσταλεί, καθώς θα διαγράφεται χωρίς καν να ανοιχτεί το mail και να αξιολογηθεί.
Η περίοδος κατά την οποία "ανοίγει" το mail και δεχόμαστε τις συμμετοχές είναι η Δευτέρα 30 Σεπτέμβρη έως Τετάρτη 2 Οκτώβρη (30/09-02/10), δηλαδή διάστημα τριών ημερών. Μέσα στις 72 αυτές ώρες οι συμμετέχοντες πρέπει να αποστείλουν τα έργα τους (μέγιστος αριθμός: 3 έργα για κάθε κατηγορία).
Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων θα γίνει Παρασκευή 15 Νοέμβρη 2013 κι η βραδιά απονομής διακρίσεων θα οριστεί για τη "Λογοτεχνική Άνοιξη 2014" στα τέλη Δεκέμβρη.


Αποστολή

Αποστέλλετε κενό email στη διεύθυνση logotexnikokafeneio@gmail.com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it με θέμα (τίτλο του mail) "2ος Διαδικτυακός Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Καλλιτεχνείου Αχαρνών 2013-2014". Στο mail θα συνάψετε δύο αρχεία:
i) το πρώτο θα είναι το αρχείο με τα γραπτά με τα οποία διαγωνίζεστε, υπογεγραμμένο με ψευδώνυμο και με τίτλο τον τίτλο του έργου σας (αν επιθυμείτε/αν υπάρχει) και με ένδειξη (1, 2, 3, 4, 5)
ii) το δεύτερο θα αναγράφετε τα προσωπικά σας στοιχεία με τίτλο "Προσωπικά στοιχεία". Εντός θα αναγράφετε:
α) Ονοματεπώνυμο
β) Ψευδώνυμο
γ) Ηλικία
δ) Διεύθυνση κατοικίας
ε) Email
στ) Τηλέφωνο επικοινωνίας
ζ) Τίτλος έργου (αν υπάρχει) και αριθμός κατηγορίας.

Αν κάποιος υποψήφιος διαγωνίζεται σε παραπάνω από ένα είδη, θα αποστείλει ισάριθμα email με τα αντίστοιχα δύο συνημμένα αρχεία και με την αντίστοιχη ένδειξη. Τα αρχεία θα φορτώνονται σε προσωπικό υπολογιστή, θα μετονομάζονται με αριθμό και το αρχείο προσωπικών στοιχείων δε θα ανοίγεται παρά μόνο σε περίπτωση διάκρισης, με απλή αντιστοιχία των αριθμών. Τα αριθμημένα διπλά αρχεία θα χωριστούν σε δύο φακέλους:
α) Διαγωνιζόμενα
β) Προσωπικά στοιχεία

Στους υπόλοιπους αναγνώστες θα δοθούν τα αριθμημένα διαγωνιζόμενα κείμενα, ενώ τα προσωπικά στοιχεία θα παραμείνουν στον υπολογιστή του Υπεύθυνου της Αναγνωστικής Επιτροπής, ο οποίος θα κάνει τη συλλογή και συγκέντρωση των βαθμών και την αντιστοίχηση έργων με προσωπικά στοιχεία.
Περίοδος αποστολής email 26-27 Σεπτέμβρη 2013, η έναρξη βαθμολόγησης των έργων από την αναγνωστική επιτροπή ορίζεται η 1η Οκτώβρη 2013 με προθεσμία την 1η Νοέμβρη 2013 και ενημέρωση των διαγωνιζόμενων για τ' αποτελέσματα μέχρι την 8η Νοέμβρη 2013.


Τρόπος βαθμολογίας

Οι αναγνώστες της επιτροπής θα λάβουν τα αρχεία (με την αρίθμηση και την ένδειξη του είδους που συμμετέχει ο γράφων) και σε τελικό φύλλο θα αντιστοιχίσουν τον αριθμό με την βαθμολογία.
Η βαθμολογία θα γίνει ατομικά και ξεχωριστά χωρίς από κοινού συζήτηση από την Αναγνωστική Επιτροπή η οποία αριθμεί μέλη με πρώτη ιδιότητα, την ιδιότητα του αναγνώστη. Οι βαθμολογίες είναι ισότιμες, ο μέσος όρος βγαίνει με ίση συμμετοχή κάθε ενός αναγνώστη, στην αντίστοιχη κατηγορία συμμετοχής. Για να προκύψει βαθμολόγηση για βραβεία θα πρέπει οι συμμετοχές σε κάθε κατηγορία να ξεπερνούν τις 5, ενώ σε διαφορετική περίπτωση θα χορηγηθούν μόνο έπαινοι συμμετοχής.
Η βαθμολογία θα γίνεται με βάση το 20. Διάκριση για το πρώτο βραβείο θα υπάρχει εφόσον ξεπερνά τους 18 βαθμούς, ενώ για το δεύτερο πρέπει να ξεπερνά τους 17 βαθμούς και για επαίνους του 16 βαθμούς. Σε περίπτωση ισοψηφίας δίνονται εξ ημισείας τα βραβεία, ενώ σε περίπτωση μη υπέρβασης του ορίου δε δίνεται το αντίστοιχο βραβείο.
Τα πνευματικά δικαιώματα παραμένουν στους δημιουργούς, μα έχοντας το καθήκον να βοηθήσουν στην από κοινού από μέρους των καλλιτεχνικών ομάδων του Καλλιτεχνείου και λοιπούς συνεργάτες να διαδώσουν το πνεύμα εθελοντισμού στη Τέχνη με τη συνεργασία τους σε projects που μπορεί να ξεκινήσουν μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.
 
Περισσότερα εδώ: http://www.kallitechnio.org/2013/04/2.html

3ος Ποιητικός Διαγωνισμός ΕΛΙΚΩΝ

3ος Ποιητικός Διαγωνισμός ΕΛΙΚΩΝ



Ουσιώδεις τροποποιήσεις επέρχονται στους όρους της επίσημης προκήρυξης του 3ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ σε σχέση με τους προηγούμενους δύο. Η θέσπιση χρηματικών βραβείων, με τη χορηγία της ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ Α.Ε.,  και η αλλαγή της προθεσμίας συμμετοχής είναι οι σημαντικότερες. 

Tο περιοδικό ΒΟΙΩΤΙΑ, το βιβλιοπωλείο/εκδόσεις Σύγχρονη Εκφραση και το viotia.blogspot.grπροκηρύσσουν τον 3ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό ΕΛΙΚΩΝ, που φέτος είναι αφιερωμένος στον Κ.Π. Καβάφη με αφορμή τα εκατόν πενήντα χρόνια από τη γέννησή του. Οι όροι είναι οι ακόλουθοι: 
1.Στο διαγωνισμό μπορούν να συμμετάσχουν Ελληνίδες και Έλληνες ανεξαρτήτως ηλικίας, γραμματικών γνώσεων, επαγγελματικών ασχολιών κ.λπ. είτε κατοικούν στην Ελλάδα και Κύπρο είτε διαμένουν μόνιμα ή προσωρινά στο εξωτερικό, εφόσον έχουν την ελληνική ή κυπριακή υπηκοότητα και μπορούν να γράφουν στη νεοελληνική  γλώσσα. 

2. Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό θα πρέπει να στείλουν ένα (1) αδημοσίευτο ποίημά τους (κι όχι περισσότερα του ενός ποιήματα με διαφορετικά ψευδώνυμα), θέματος της επιλογής τους. Διευκρινίζεται ότι το ποίημα που θα σταλεί ΔΕΝ πρέπει να έχει λάβει μέρος σε άλλο Διαγωνισμό.

3. Ο αποστολέας θα χρησιμοποιήσει το ίδιο ψευδώνυμο τόσο για την αποστολή όσο και για την υπογραφή του ποιήματος. Στο φάκελο που θα εμπεριέχει το ποίημα θα αναγράφεται το ψευδώνυμο του αποστολέα. Στον ίδιο όμως φάκελο θα τοποθετηθεί ένας μικρότερος, στο εσωτερικό του οποίου θα αναγράφονται τα πραγματικά στοιχεία του ποιητή (ονοματεπώνυμο, γραμματικές γνώσεις, επάγγελμα, διεύθυνση κατοικίας και αριθμοί τηλεφώνου: σταθερό και κινητό). Οι μικροί φάκελοι εκείνων που ΔΕΝ θα διακριθούν ΔΕΝ θ´ ανοιχτούν. Έτσι, θα παραμείνει μυστική η συμμετοχή τους. Χρησιμοποιώντας όμως, οι ενδιαφερόμενοι τα ψευδώνυμά τους, θα τους ανακοινώνεται ο συνολικός αριθμός των μορίων, που έλαβε το ποίημά τους και από τους 4 κριτές.

4. Το ποίημα, που θα σταλεί, για συμμετοχή στο Διαγωνισμό, θα πρέπει να είναι πληκτρολογημένο με Η/Υ ή δακτυλογραφημένο και απαραιτήτως σε έξι (6) πανομοιότυπα αντίτυπα (καλής, ευανάγνωστης εκτύπωσης), υπογεγραμμένα όλα με το ίδιο ψευδώνυμο. Ο φάκελος θα σταλεί με συστημένη ή απλή επιστολή στη Διεύθυνση: Βύρωνος 19 Λιβαδειά 32100, με την ένδειξη Περιοδικό ΒΟΙΩΤΙΑ Συμμετοχή στον 3ο Ποιητικό Διαγωνισμό ΕΛΙΚΩΝ.

5. Η Επιτροπή κρίσης του Διαγωνισμού θα αποτελείται από 4 ανθρώπους των γραμμάτων. Η βαθμολόγηση θα γίνει από το 1 έως το 20.


6. Θα απονεμηθούν τρία (3) βραβεία και τρεις (3) έπαινοι (Α’, Β’ και Γ’).



Τα 3 πρώτα βραβεία συνοδεύονται από χρηματικά έπαθλα ως εξής:

1ο Βραβείο: 1000 ευρώ

2ο Βραβείο 300 ευρώ

3ο Βραβείο: 200 ευρώ



Το συνολικό χρηματικό ποσό των τριών βραβείων είναι χορηγία της εταιρείας ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ Α.Ε. που ανήκει στον Ομιλο Μυτιληναίος.

Οι 3 έπαινοι θα συνοδεύονται από δώρα/βιβλία. Διευκρινίζεται ότι στις περιπτώσεις ισοψηφιών τα βραβεία, χρηματικά έπαθλα και έπαινοι θα μοιράζονται ισομερώς. Στον καθένα που θα διακριθεί είτε με βραβείο είτε με έπαινο θα του απονεμηθεί τιμητικό - ονομαστικό δίπλωμα καλλιτεχνικά εκτυπωμένο. 
7. Θεσπίζεται και τέταρτο βραβείο (με χρηματικό έπαθλο 300 ευρώ) για ένα ποίημα με θέμα τη Λιβαδειά ή τη Βοιωτία εν γένει. Το βραβείο αθλοθετεί ο Σύλλογος Οι Φίλοι Του ΞΕΝΙΑ Λιβαδειάς. Για αυτόν τον κλάδο του 3ου διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ οι συμμετέχοντες θα αποστείλουν και δεύτερο ποίημα (εκτός του πρώτου για τη συμμετοχής τους στον κύριο 3ο διαγωνισμό ΕΛΙΚΩΝ) ή εφόσον επιθυμούν μόνο για αυτό το έπαθλο ποίημα με θέμα τη Λιβαδειά ή τη Βοιωτία. Και για το βραβείο τούτο θα ακολουθηθεί η ως άνω διαδικασία και θα κριθεί από τους 4 κριτές. 

8. Ως τελευταία προθεσμία αποστολής, από τους ενδιαφερομένους, των συμμετοχών τους ορίζεται η 31 Δεκεμβρίου 2013. Οι ημερομηνίες της αποστολής θα εξακριβώνονται από τις σφραγίδες των ΕΛ.ΤΑ. 

9. Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού θα ανακοινωθούν στις 21 Μαρτίου 2014, την Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης. Τα βραβεία, οι έπαινοι και τα τιμητικά διπλώματα θα απονεμηθούν σε ειδική τελετή η οποία θα οργανωθεί και θα πραγματοποιηθεί τον Μάιο του 2014. Περισσότερες πληροφορίες, δίνονται στους ενδιαφερομένους, στο τηλέφωνο: 69 44 73 44 90.